Baserrietako ukuiluak
Akerbeltzek abereen osasuna zaintzen zuen lekua.
— Akerbeltz: abereen babeslea den akerra —
Akerbeltz aker beltzarrekin erritual sekretu bat egitea zen kondaira beldurgarri batzuetako gaia. Diotenez, norbaitek bere abereak gaitz guztietatik babestu nahi bazituen, gauerdian akerraren aurrean belaunikatu eta babesa eskatu behar zion begirunean.
Ukuiluetan (establo) aker beltz bat mantentzeak abere guztiak babesten zituela uste zen. Itun hau ez zen deabruarekikoa, Naturaren itzaletik datorren indar babeslearekikoa baizik. Akerbeltzek onartzen bazuen eskaintza, baserriko animaliak ez ziren inoiz gaixotzen eta otsoak ez ziren hurbiltzen.
Hala ere, ituna hausten zuenak —izpiritua ofendituz edo animaliak gaizki tratatuz— Akerbeltzen haserrea pairatzen zuen. Gau bakarrean bere ondasuna gal lezakeen eta izurritea zabalduko zen baserrian zehar jainkoaren zigor gisa ekintza txarragatik menderako bidera asmoz.
Itun beltzaren mitoak abeltzaintzaren mundu sakratua irudikatzen du. Euskaldunek bazekiten abereak kudeatzeko botere handiago baten laguntza behar zutela, eta Akerbeltz zen izaki hori, bi aurpegiko babeslea, gauaren iluntasunetik ongia bermatuz.
Akerbeltzek abereen osasuna zaintzen zuen lekua.
Aker beltzak artaldearekin batera ibiltzen zen lekua.
Baserri euskaldunetan, abereen ukuilua zen leku sakratuenetako bat, biziraupena bertan baitzegoen jokoan. Ukuilu ilun eta epel haietan, presentzia babesle bat nabaritzen zen.
Akerbeltz, izaki misteriotsu eta indartsua, ukuiluko zaindaria zen. Bere itzal beltzak gaixotasun eta gaitz guztiak uxatzen zituen, abereei osasuna eta indarra emanez.
Goizetan, artzainek harrituta ikusten zuten zaldi edo behi batzuen kideak nola agertzen ziren trenzatu finekin eta modu magikoan orraztuta.
Eskaintza gisa, baserritarrek aker beltz bat izaten zuten artaldean, presentzia horrek zoriontasuna eta oparotasuna ekarriko zuelakoan.