Baserrietako ukuiluak
Iratxoek gau ilunetan abereak izutzen dituzten lekuak.
— Iratxoen bihurrikeriak animaliekin —
Badaude mundu honetakoak ez diren soinuak. Zezengorri-ren marruma horietako bat da: inondik ez datorren eta alde guztietatik datorren orroa, bideko harriak dardararazten dituena eta entzuteko zoritxarra duenari odola izozten diona.
Zaharrek kontatzen dute Zezengorrik ohartarazteko egiten zuela marruma, ez nahitaez erasotzeko. Norbait behar ez den tokitik ibiltzen zenean, debekatutako orduetan, edo pekatari bat gurutzabide batetik otoitz egin gabe igarotzen zenean oihukatzen zuen. Gauaren ahotsa zen, gizakiei haienak ez diren lurraldeak badirela gogorarazten zie.
Gauez kontrabandoa zeraman mandazain batek marruma hain gertu entzun zuen, zezenaren arnasa beroa bere garondoan sentitu zuela, forja baten putz baten antzera. Karga abandonatu eta bere etxeraino korrika joan zen behin ere atzera begiratu gabe, iluntasunean estropezu eginez baina gelditu gabe.
Hurrengo egunean, bere salgaiak bidean sakabanatuta aurkitu zituen, baina ez pezuña arrasto bakar bat ere. Egunak joan eta egunak etorri desagertu ez zen sufre usain bat besterik ez. Mandazainak kontrabandoa betiko utzi zuen, Zezengorrik bizitza orduan bakarrik barkatu ziola sinetsita.
Iratxoek gau ilunetan abereak izutzen dituzten lekuak.
Abereak bazkatzen diren eta iratxoak zelatan dauden zelaiak.
Euskal mendietako laino artean, artzainek mendeetan zehar behatu dute nola abereak bat-batean beldurtzen diren. Sinesmen zaharren arabera, iratxoak dira portaera horren erantzuleak.
Irudi honek gure baserrietako eguneroko bizitza eta naturaren elementu magikoen arteko lotura erakusten du.
Burdina eta ferrak izan dira tradizionalki izaki hauek urruntzeko tresna nagusiak, segurtasuna eta babesa ekarriz ikuiluetara.
Sinesmen hauek gure herriaren biziraupenaren eta tradizioen lekuko dira, gaur egun ere gure mendietan bizirik dirautenak.