Leireko monasterioa

— Nafarroa —


Leireko monasterioa

Fitxa azkarra

  • • Lekua:Yesa, Nafarroa
  • • Izena euskaraz:Leireko Monasterioa
  • • Etimologia:Leire: legor edo haitz-oina posiblea
  • • Sarbidea:Erraza, errepidez sarbidea
  • • Altitudea:750 metro
Ikusi bideoa ›

Deskribapena

Leireko monasterioa Espainiako iparraldeko monumentu multzo garrantzitsuenetako bat da, Nafarroako antzinako erresumaren sorleku espiritualetako bat. Leireko mendilerroaren oinetan, Yesako urtegiari begira kokatua, zentro espiritual eta kultural izan da mila urte baino gehiagoz.

Monasterioaren jatorria IX. mendera doa, musulmanen inbasiotik ihes egindako monjeen babesleku zen garaira. Bere distira-garaia Nafarroako Erresumaren sorrerarekin bat dator, haren lehen erregeak kriptan ehortzi baitzituzten. 1057an sagaratutako elizak edertasun handiko elementu erromanikoak uztartzen ditu.

San Virilaren kripta, zutabe sendo eta kapitel arkaikoekin, erromaniko penintsularreko espaziorik iradokitzaileenetako bat da. Kondairaren arabera, Virila abadea txori baten kantua entzuten geratu zen, eta monasteriora itzuli zenean 300 urte igaroak ziren.

Gaur egun, monasterioan bizi den komunitate beneditarrak kantu gregorianoaren tradizioa bizirik mantentzen du. Bezperak eta bestelako ospakizun liturgikoek bisitariari monasterioaren Erdi Aroko tradizioarekin zuzenean lotzen den esperientzia espiritual batean parte hartzeko aukera ematen diote.

Leireko Monasterioa: Nafarroako lehen erregeen aterpea

Leireko San Salbatore monasterioa, Leireko mendilerroaren hegoaldeko isurialdean kokatua, Nafarroako Errege Bardeen gainean, Espainiako iparraldeko monumentu erromaniko ikusgarrienetako bat da eta euskal-nafar lurralde osoko dentsitate historiko handieneko gune espiritualetako bat. XI. mendeko kripta, kapitel landu bikainak dituzten zutabeekin eta garaiko eraikuntza-logikari desafio egiten diola dirudien kanoi-ganga beheratuarekin, Nafarroako erromanikoaren arkitekturarik onenetakotzat jotzen dute aditu askok.

Monasterioa Iruñeko Erresumaren egoitza izan zen IX. eta X. mendeetan, eta barruan hainbat errege nafar daude ehortzita, haien hilobiek eliza nagusian Penintsulako iparraldeko Erdi Aroko eskultura funerarioaren katalogo ikusgarria osatzen dutelarik. Leku honetan monastikoen presentziak, etenak izan baditu ere inoiz behin betiko abandonatu gabe, bizitako denboraren metaketa bat ematen dio multzoari, hormetako harrian fisikoki hautematen dena.

Isiltasun beneditarra eta Virila monjearen kondaira

1954an berriztatzeaz geroztik Leiren bizi diren monje beneditarrek egunean hainbat aldiz kantatzen dute ofizio dibinoa gregorianoz, eta kantu horiek kripta erromanikoan entzutea Espainiako iparraldeko eliza-espazio batek eskain dezakeen esperientzia akustikorik indartsuenetako bat da. Arkitekturak, akustikak eta kantuak erlijio hutsa gainditzen duen eta dimentsio afektibo unibertsalagoa hartzen duen zerbait sortzen dute.

Virilaren kondaira, txori baten kantua entzuten minutu batzuk igaro zirela uste izan zuen baina hirurehun urte igaro zirela jakin zuen monjearena, Leireri lotutako kontakizunik ezagunena da. Betikoarekin kontaktuan denbora eten egiten den gai unibertsal baten bertsio nafarra da, eta Leire, bere kantu gregorianoarekin eta mila urteko kriptarekin, istorio honetarako aurki daitekeen eszenatokirik sinesgarriena da.